برای او می نویسم

آیینه عاشورا

cleversheida — Thu, 24 Dec 2009 09:23:58 GMT

به نام خدا

در روز عاشورا می توانیم جامه ای سرخ بپوشیم و فریاد برآوریم که این سرخی، نشانه پیروزی خون بر شمشیر است که درس آن را از حماسه کربلا آموخته ایم.

می توانیم لباسی سر تاپا سفید بپوشیم و با صدایی بلند بگوییم، این کفن است که پوشیده ایم تا عهدی باشد بین ما و حسین(ع) که در راه ادامه ی نهضت حق طلبانه و ظلم ستیزانه اش، برای شهادت همیشه آماده ایم.

می توان سیاه پوشید و بانگ سرداد که این سیاهی نشانه ی آن است که من و من ها، در روز و روزهای عاشورا، حسین و حسین های زمان را تنها گذاشته ایم و آن ها در مصاف با یزیدیان عصر خود، مظلومانه به شهادت رسیده اند و این لباس سیاه نشانی است بر شریک جرم بودن مادر ریخته شدن خون آن ها، زیرا در جایی، حتی سکوت نیز شرکت در وقوع جرم و شریک بودن در آن است. آیا این فکر لرزه بر اندام ما نمی اندازد و تصور شریک جرم بودن در ریخته شدن خون حسین(ع) خواب را از چشمان ما دور نمی کند؟

در این روز می توان لباسی سبز پوشید و گفت این به نشانه ی آن است که نهضت حسینی، خزان مظلومان را بهار کرده و نوید این پیروزی، بهار اندیشه را برای بشریت به ارمغان آورده است.

می توان زرد پوشید و گفت ما به خزان نشسته ایم؛ چرا که بعد از عاشورا، بهارانسانیت، تابستان را پشت سر نگذاشته به خزان رسیده است. می توان...

می توان خندید و شادی و پایکوبی کرد و فریاد «شهیدان زنده اند» را سر داد و نشان داد که از اعماق وجود مسروریم؛ چرا که آنان نمرده اند و نزد خداوند روزی آسمانی دارند و جاودانگی الهی، متعلق به آنان است.

می توان بر سر زد و شیون نمود که چرا همرزم حسین(ع) نبوده ایم و این افتخار را نداشته ایم تا هم رکاب او باشیم.

می توان گونه های خود را به رنگ سرخ درآورد تا یزیدیان، زردی روی ما را که در خزان نامردمی ها به زردی گراییده است، نبینند؛ همانگونه که منصور حلاج با خون خود گونه هایش را سرخ نمود تا روی زردش را گمراهان و عشق ستیزان نبیند و شادمان نشوند.

می توان خاک بر سر ریخت که شایسته ی انسان خفّت زده است و گفت ما نیز نسبت به راه حسین(ع)، خوار و ذلیل هستیم و از این ذلت باید بر سر خود خاک بریزیم.

می توان عَلَم دار شد و زور بازوی خود را به رُخ دیگران کشید؛ بساط زورآزمایی به پا کرد و بر این مبنا که عَلَم کدام دسته از همه بزرگ تر و سنگین تر و چه کسی در بلند کردن عَلَم قوی تراست، شهرت آفرید. همچنین می شود سنگین ترین عَلَم ها را بلند کرد و گفت، این به نشانه ی عَلَم نهضت اوست که هر چقدر سنگین باشد آن را بر دوش خواهیم کشید. می توان...

آری می توان هر کاری انجام داد؛ مهم آن است که در پس آن کار، چه اندیشه ای نهفته باشد و این که انسان با چه طرز فکری به رسالت خود نگاه کرده، در چه جایی و با چه محتوایی آن را پیدا کند. ضمن این که پس از یافتن آن رسالت، لازم است بداند که درابتدای راهی دراز قرار دارد که چگونه آن اندیشه را به عمل در آورد و به آن تحقق ببخشد.

حال که آموخته ایم «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا »: همه جا کربلا و همه روز عاشورا است، اینک ما در عاشورا و کربلای خود چه می کنیم؟ آیا اگر در روز عاشورا و در صحرای کربلا حاضر بودیم؛ حسین(ع) را یاری می دادیم و او را تنها نمی گذاشتیم؟ آیا این سؤال لرزه بر اندام ما نمی اندازد و تصور تنها گذاشتن و یاری نکردن او ، خواب را از چشمان ما دور نمی کند؟ خدا را شکر کنیم که ما روز عاشورا در کربلا و در این آزمایش بزرگ شرکت نداشته ایم، زیرا اگر حضور داشتیم به احتمال زیاد یا در زمره یزیدیان بودیم و یا از کسانی که حسین(ع) را ترک کردند.

اگر ما در کربلا نبوده ایم تا افتخار همرزم بودن در کنار او را داشته باشیم، در کربلای عصر خود که زندگی می کنیم؛ و اگر در روز عاشورای تاریخی حضور نداشته ایم، در عاشوراهای زمان خود که قرار داریم.کافی است که حسین و حسین های زمان خود را بشناسیم؛ عاشورا و کربلا به خودی خود پیدا می شوند. اما اگر حق طلبان و ظلم ستیزان کماکان تنها مانده اند، به این دلیل بوده است که ما حسین شناس نبوده ایم.

بیایید معرفت و روح نهضت حسین(ع) را یافته و حماسه ی بزرگ او را زنده کنیم تا در زمره ی یزید و یزیدیان نباشیم زیرا که جهان دو قطبی است و ما یا در راه حسین(ع) و یا در راه یزید هستیم؛ یا راه تسلیم در برابر حق و مسلمانی را دنبال میکنیم و یا راه طغیان در مقابل حق و طاغوت بودن را؛ راه سومی وجود ندارد. بیایید به حال خود گریه کنیم؛ مسلمانی خود را محک بزنیم و عملکردهای خود را پیش روی بیاوریم و خود را از بابت لقمه هایی که بر سر سفره داریم، حسابرسی کنیم؛ آنگاه خواهیم فهمید که در راه حسین(ع) هستیم یا در راه یزید. چرا که رابطه ی تنگاتنگی بین لقمه ها و یزیدی بودن وجود دارد:

ببین که چه ریسیده ایم، دست کِه لیسیده ایم تا کـه چنیـن لقـمـه ها، ســوی دهـان آمـده اند (مولانا)

ظهر عاشورا است و ظهر عاشوراها، فرصتی است که انسان با خود واقعی اش روبرو شود. من نیز در این آیینه، خویشتن خویش را مشاهده می کنم و می بینم که امروز چقدر عجول هستم(کان الانسانُ عَجولاً)؛ تا چه حد حریص و سیری ناپذیرم(اِنَّ الانسانَ خُلِقَ هَلوعاً) و تا چه حد رسیدگی به شکم مرا به بند کشیده است و در این حال که نگاه من خالی از بصیرت و قلب من تهی از معرفت بوده، درک و فهمی از درس حسین(ع) نیافته ام و در غفلت به سر می برم! آیا این مصداق(اولئک کالانعام بل هم اضل) نیست؟ امروز به راحتی دروغ می گویم، به گرسنه و درمانده تر از خود رحم نمی کنم و در اِسراف غرق شده و غذای متبرک او را اسراف کرده و در زباله دانی می ریزم و... این است خـود واقعـی مـن که در روز عـاشـورا برمَـلا می شود.

آری عاشورا، آیینه ی تمام قدی است در مقابل ما تا بتوانیم خود واقعی را در آن نظاره و شناسایی کنیم و به معرفت راه حق برسیم.

بیاییم در این آیینه به خود نگاهی بیاندازیم و برای خود چاره ای اندیشیده، طرحی نو بیابیم تا پس از رسیدن به اندیشه ای درست، نوبت به انجام عمل رسد و بتوانیم نهضت حسین(ع) را در عمل زنده نگاه داریم. وای اگر از همه ی این نهضت ها و حماسه های بزرگ، برای ما دست بریده ای، لب خشکیده ای، سر بریده و فرق شکافته ای و... باقی مانده باشد و معرفت حرکت انسان های بزرگ تاریخ در گذر زمان به دست فراموشی سپرده شده و از آن ها فقط مراسمی برجای مانده باشد. آن وقت است که باید گریست و گریست، برسر زد و شیون کرد، برای این همه غفلت و...

عده ای حسین(ع) را کشتند و شادی کردند و یا از شهادت او و امثال او احساس خوشحالی می کنند؛ عده ای دیگر فکر حسین(ع) و یا حسین ها را می کشند و در ظاهر گریه و دلسوزی می کنند تا آسان تر به اهداف و مقاصد خود برسند؛ و برخی نیز فکر می کنند با گریستن برای او قصورات و گناهان گذشته آن ها پاک شده و مجوز لازم برای گناهان آینده را دریافت می کنند. گروهی هم فکر او را زنده نگاه داشته، برایش اشک شوق ریخته، میبالند که بشر، نهضتی افتخار آفرین همچون نهضت حسین(ع) را به خود دیده است. این گریه نه گریه بدبختی و فلاکت، بلکه گریهی عاشق است در شوق شکوفایی عشق و معرفت. و اینک با این سؤال رو به رو هستیم که ما در زمره ی کدام گروه قرار داریم؟

امروز عاشوراست. به یاد می آورم سال ها است که با حسین(ع) بیعت بسته و بیعت شکنی می کنم، به یاد مُهر نمازم افتادم که از تربت پاک کربلاست و من به نشانه ی بیعت با او مبنی بر ادامه ی نهضت حق طلبانه و ظلم ستیزانه اش همواره برآن پیشانی می گذارم و هر زمان که پیمان اول «اِیّاک نعبد و اِیّاک نستعین» را با خدا می بندم که «تنها عبد او باشم و فقط از او استعانت بطلبم» پیمان دوم را هم با حسین (ع) بسته، بیعت می کنم که راه او را ادامه دهم، اما دریغ و صد دریغ از ذره ای عمل که تا قبل از وقت نماز بعدی، هر دو پیمان را بارها و بارها شکسته و زیر پا گذاشته ام.

امروز در آیینه عاشورا خود را نظاره می کنم و جُز پیمان شکنی حرفـه ای و ماهر که حتی به پیمان شکنی های خود نیز واقف نیست، شخص دیگری نمی بینم. من پیمان خود را با خدا و با حسـین(ع) میشکنم و می خواهم با شرکت در مراسمی و ریختن اشکی به خود بگویم که دین خود را نسبت به او ادا کرده ام و با این وسیله وجدان پیمان شکن خود را راحت کـنم. اما آیا بدین ترتیب وظیفه ی خود را درقبال این پیمان انجام داده و در زمره حسینیان قرار گرفته ام؟

سزاوار است که با این ویژگیها که دوریام از آن امام همام را نشان میدهد، به پیمان سوم (لبیک؛ اللهم لبیک؛ لبیک لا شریک لک؛ لبیک) متعهد نشوم و بار پیمان شکنی ام را از این سنگین تر نکرده، به شیطان نیز سنگی نزنم تا دروغ هایم، بیش تر از این آشکار نشود؛ چرا که سنگ زدن بر شیطان فقط مراسمی ظاهری نیست و بیعتی است بزرگ و انجام آن کار انسان های بزرگ و تعلیم دیده است؛ کسانی که آگاهانه می دانند چه می خواهند و چه می کنند و به دنبال چه هدفی هستند.

اگر حسین (ع) هم اکنون در بین ما حاضر شود؛ از عملکردهای ما در زنده نگهداشتن نهضت عظیمش چه می بیند؟ او ما را نظاره خواهد کرد که همچون قوم بنی اسراییل که در غیاب موسی، «گوساله ی سامری» را بر سر دست بلند کردند ما نیز درغیاب او عَلَم ها ساخته، سرهای اژدهای فلزی را بر طرفین آن قرار داده، مجسمه های فلزی شیر، گوزن، طاووس و ... دیگری را به جای گوساله بر آن نصب کرده ایم و آن را بلند می کنیم و به هر سو می کشیم و عَلَم نهضت او را تبدیل به عَلَم زورآزمایی و خودنمایی نموده ایم. در کجای مکتب مقدس اسلام که با بت شکنی آغاز شد، بلند کردن مجسمه های فلزی حیوانات توصیه شده است؟ این امر در شیعه چه جایگاهی دارد و نگاه حسین(ع) در این مورد به ما چگونه خواهد بود؟

بی شک او ما را خواهد دید که باطن را فدای ظاهر کرده، در این مراسم مهم، کمتر به درس های عاشورا می اندیشیم و بسیار اندک عمل می کنیم، بیایید بیدار شویم و حرمت «بت شکنی» اسلام را ارج نهاده و حفظ کنیم.

اگر امروز حسین(ع) در بین ما بود و ما از آن حضرت سؤال می کردیم که از ما عمل و وفای به عهد می خواهد و یا فقط گریه و زاری و بر سر زدن را، چه پاسخی به ما می داد؟

به طور مسلم آن حضرت به ما می فرمودند که وفای به عهد را خواستار هستند؛ عهدی که بر طبق آن حق طلبی و ظلم ستیزی ناشی از مرام حسینی، لازم و واجب می شود. زیرا آن امام شهادت را برای نشان دادن راه خدا انتخاب نمود تا برای ما الگوی کاملی باشد از انسان متعهد نسبت به خدا(ایاک نعبد و ایاک نستعین)، حق طلب و ظلم ستیز، تا بتوانیم او را نمونه و چراغ راه خود قرار دهیم نه این که برای شهادت افتخار آمیز او فقط شیون کرده و بر سر بزنیم ولی در زمره ی حسینیان زمان خود نباشیم. قرار بود که شیعه ی آل علی(ع) باشیم و مشایعت کنندگانی که پای در جای پای آن ها می گذاریم و به انگشت اشاره آنها توجه نموده، راه مستقیمی را که نشان می دهند، دنبال کنیم، چگونه شیعه بودن خود را نیز به دست فراموشی سپردیم؟

آری باید برای این همه گمراهی و دور بودن از راه و پیمان شکنی ها گریه کنم؛ حداقل امروز را، زیرا احتمال دارد فردا همه چیز دوباره فراموش شده، من چهره ی واقعی خود را نیز تا مُحرم و مُحرم های دیگر به دست فراموشی سپارم.

حسین(ع) تا ابد، بر شاخه ی درخت هستی و معرفت نغمه خوان است، تا چه کسی از نغمه ی او پریشان و منقلب شود و به این وسیله درون خود را کشف کرده و شکوفا کند.

آن کـس که پریشان شود از نالـه ی بلبل در دامنش آویز که در وی اثری هست (حافظ)

حسین(ع) شاهد حق شد و با خون خود به آن شهادت داد.او در این راه شهید شد و به جاودانگی دست یافت و این پیام را برای ما به جا گذاشت که «اگر دین ندارید، حد اقل آزاده باشید». سلام بر سرور آزادگان.

با امید به توفیق عمل

محمد علی طاهری

ارتباط ویژه

cleversheida — Wed, 23 Dec 2009 17:18:58 GMT

به نام خدای مهربان

ارتباط ویژه حلقه ی عرفان کیهانی در شبهای تاسوعا و عاشورا از ساعت 22 تا 6 صبح می باشد.

لطفا برای قرار گرفتن در ارتباط پیغام خصوصی بگذارید.

خداوند عشق

cleversheida — Mon, 21 Dec 2009 11:21:43 GMT

به نام خدای رحمان و رحیم، خدای عشق و عشق؛ خدایی که رحمانیتش عشق را در هستی جاری کرد و از فیض رحمانی خود به هستی جان بخشید و از این بخشش و حُب بود که عوالم مختلفی در قالب عقل به وجود آمد و به این ترتیب عکس روی خود را در آیینه آفاق انداخت.

یعنی با تبلور عشق، عقل را آفرید تا نظاره گر و آیینه ای برای انعکاس عشق و زبانی برای خبر دادن از آن باشد. قلم عقل با همه ناتوانی اش نام عشق را بر صفحه عالم نوشته است و عظمتش را انعکاس میدهد هر چند که عشق قابل توصیف نیست.
چـون قلم انـدر نـوشتـن مــی شتـافت چون به عشـق آمد قلم در خود شکافت
(مولوی)
از آن جا که انگیزه ایجاد عقل، لطف رحمانی و یا خود عشق است، باید گفت عقل از دل عشق بیرون آمده است. در ازل، همه هستی از دل عشقی بنیادی پدیدار شد که می توان آن را «عشق اول» و عالم به وجود آمده از دل این عشق را «عقل اول» نامید.
اما در این پیدایش، هر عالمی نسبت به عالم ماقبل خود، از خالق فاصله بیشتری گرفت و دورتر شد و با این دوری نازل تر و پست تر گردید و هر جزیی حرکت به سوی قهقرا را آغاز کرد. ادامه این روند، خلقت را نه به سوی کمال بلکه به سوی پستی جلوه می داد و چنین طرحی از او بعید و محال بود. از این رو عشق الهی در جلوهای دیگر نیز جاری بود تا با بازگشت هستی به سوی او، خلقت برای همیشه در منهای بینهایت اسیر نباشد. او رحیمیت خود را نثار هستی کرد تا ارکان آن را در آغوش کشیده، نگذارد که قهقرا همه تجلیات را ببلعد.
به این ترتیب! او از یک سو وجود را به هستی هدیه کرده است و از سویی دیگر همه چیز را به آغوش خود می کشد تا مخلوقش از لطف و مرحمت او دور نباشد. زیرا او رحمان است و رحیم؛ او عاشق است و عشق او در برگیرنده هستی. این عشق از مبدأ جریان دارد که نه مکانی است، نه زمانی و نه تضادی، پس همان هنگام که عشق می ورزد و هدیه می کند، چون در قید زمان نیست، باز پس می گیرد و در آغوش می کشد و از منظری که فوق زمان است، هیچ یک از این دهش و باز دهش بر دیگری مقدم نیست. همه چیز و همه کس دور از او و در آغوش اویند. بنابراین، از اوییم و روانیم به سوی او و از هر طرف مشمول عشق او.
این است اساس هستی: رحمانیت و رحیمیت و یا به عبارتی دیگر، عشق و عشق؛ عشقی که علت همه علتهاست. زیرا اگر انگیزه خلقت بر پایه عقل بود (نه حُب و بخشش الهی)، لازم بود تا خلقت، منفعتی برای خالق ایجاد کند؛ در حالی که خالق بی نیاز است. این عشق و حُب است که نیاز به علت نداشته، منفعتی را دنبال نمی کند و عاشق است که می بخشد نه عاقل.
لاابالی عشق باشد، نی خرد عقل آن جوید کزان سودی برد
(مولوی)
خداوند رحمن و رحیم، قرآن را نیز کلامی برای بیان و ابلاغ این عشق قرار داد تا رحمن و رحیم بودن و حُب و وُّد خود را به بشر بشارت دهد و بگوید که رحمن است و رحیم؛ یعنی عشق است و عشق. پس به نام او که رحمان بودنش عشق است و رحیم بودنش نیز عشق. به نام او که چنین عاشقی است؛ خدایی که عفو کننده است و عفو او نیز از تبعات عشق است؛ نه عقل. چرا که عفو و بخشش مورد پسند عقل نیست؛ مگر آن که برای بخشنده، منفعتی حاصل کند و این در حالی است که خدا غنی است و بی نیاز.
و او فؤاد و صدر و قلب را سه مرتبه متفاوت برای تجربه عشق قرار داد تا جایگاهی برای دریافت لطف و رحمتش در وجود انسان باشد؛ تا از طریق فؤاد دریافت نموده، شهود داشته باشیم؛ با قلب منقلب شده، به تغییرات و تحولات درونی برسیم و با شرح صدر به گشادگی و گستردگی به وسعت عالم هستی نایل شویم؛ کاری که هرگز از عقل بر نمی آید : عقل گوید شش جهت حد است و بیرون راه نیست عشق گوید راه هست و رفته ام من بارها
(مولوی)
تاسف اما بر کسانی که خداوند را صرفاً خدای عقل می دانند و نه خدای عشق و کلام او (قرآن) را نیز فقط کلام عقل می دانند و نه پیام عشق. در حالی که پیش از آن که قرآن از عقل بگوید، از عشق گفته است .پیامبر گرامی(ص) از آن رو در کلام خدا رحمتی برای عالمیان نامیده شد که با عرضه قرآن، معرفی برای این عشق بوده است و به درستی که حامل چنین پیامی، فخر عالم و رحمتی است برای آن. تاسف بر کسانی که اسلام را دین قساوت و سنگدلی و خدای آن را خدایی انتقامجو معرفی می کنند؛ غافل از این که خود آنان بیش از همه به لطف و رحمت و بخشش خداوند نیاز دارند و اگر این لطف و رحمت نباشد چه کسی می تواند از این ورطه به عافیت بگذرد؟
دام سخت است مگر یار شود لطف خدا ور نه آدم نبرد صرفه ز شیطان رجیم
(حافظ)
و چه کسی بدون لطف و رحمت او می تواند به جایی برسد؛ اگر او تعلیم ندهد، تزکیه نکند، حکمت ندهد، سینه را نگشاید، بارهای گران را از دوش بر ندارد، هنگام وسوسه شیطان که میرود پا بلغزد، او درنیابد و ...؟!
به جایی نرسد کس به توانایی خویش اِلّا تو چراغ رحمتش داری پیش
(سعدی)
اسلام دین آزادی اندیشه (الذین یستمعون القول فیتبعون احسنه اولئک الذین هداهم الله ...)، آزادی انتخاب (قل یا ایها الکافرون * لا اعبد ما تعبدون * ... لکم دینکم و لی دین - لا اکراه فی الدین...) و آزادی رهروی (انا هدیناه السبیل اِمّا شاکراً و اِمّا کفوراً). علاوه بر این، دین اسلام، مرام مطلوب نزد خداوند را مرام اسلام (تسلیم شدن) در برابر اراده الهی معرفی می کند که همانا نیل به سوی غایت کمال است. یعنی، از میان دو مرام تسلیم در برابر حق و یا طغیان در برابر آن، مرام الهی و پسندیده تسلیم و مسلمانی را تایید و پیشنهاد می کند. در چنین راهی است که شهادت، گواهی انسان است بر حق که در راه آن، جان نیز فدا میشود. شهادت (گواهی به حق با گذشتن از جان) نیز امری است که عقل را با آن کاری نیست و به طور مطلق بر مبنای عشق محقق میشود. شهید، از روی عشق با خون خود شهادتنامه حق را امضاء میکند؛ در حالی که عقل در این راه، به جز پای بند شدن و ممانعت نقش دیگری را ایفا نمی کند.
عاقلان از غرقه گشتن در گریز و بر حذر عاشقان را کار و پیشه غرقه دریا شدن
(مولوی)
از این رو است که اگرچه عقل در جایگاه خود معتبر است، عاشق در راه رسیدن به معبود خود، آن را کنار می زند:
گـرفتـم گــوش عقل و گفتم ای عقل بـرون رو کز تـو وارسـتم من امروز
بشوی ای عقل دسـت خویش از من کـه در مـجنـون بپیوستــم من امروز
(مولوی)
به هر حال، خداوند رحمن و رحیم، مرام منتهی به کمال را معرفی کرده، انتخاب را با مهربانی به ما وا گذاشته است. او آنچنان که خود را نعم المولی، نعم النصیر، نعم الوکیل و ... معرفی می کند، بهترین دوست، یاور، وکیل و ... برای همگان است و پیام لطف "ادعونی استجب لکم" را خطاب به همه انسان ها عرضه کرده است. او با پیام "اِلیه راجعون" بزرگترین مژده مبنی بر بازگشت همه به سوی آغوش پر مهر خود را به همه انسان ها بشارت داده است. چه نویدی می تواند از این زیباتر و چه رحمت و عشقی می تواند از این بالاتر باشد؟! خدای را دریابیم و او را از خدای عشق به خدای عقل تنزل ندهیم که کفری )پوشش حقی( از این ناحق تر نیست.
خداوند یگانه است و به درستی که او خدای عشق است. "بسم الله الرحمن الرحیم" گواهی بر عشق اوست؛ اسم اعظمی که از ازل تا ابد بر لوح هستی حک شده است.
* محمد علی طاهری

فرادرمانی

cleversheida — Tue, 08 Dec 2009 17:34:18 GMT

هو الشافی

سلام به همه دوستانی که دوست دارند تحت درمان قرار بگیرند.

هیچ کس حق نداره از رحمت خداوند متعال نا امید بشه. نا امیدی از شیطانه.

پدر من بیمار هستن و خودم دارم از این طب مکمل (فرادرمانی) براشون استفاده میکنم و اطمینان دارم که

خداوند دوباره سلامتشون میکنن.

من این رو به تمام دوستانی که بیماری دارند عرض میکنم

که از قدرت درمانگری شعور کیهانی استفاده کنند.

و برای اینکه این کار رو انجام بدین بپیغام خصوصی بگذارید.

لازم نیست حتما نام خودتون رو بگین می تونید نام مستعار بنویسید

به علاوه یک ساعت مشخص که حتما باید

در این ساعت مشخص در هر حالتی که راحت هستید، نشسته، ایستاده و یا درازکش قرار بگیرید

و با چشمان بسته شاهد تغییرات در وجود خودتون باشید.

این کار باید روزانه در همون ساعت انجام بشه تا تاثیر درمان به طور واضح احساس بشه.

معمولا با دفعات اول شاهد بهبودی خواهید بود.

در صورت تمایل میتونید نام بیماری رو هم بفرمایید.

لازم به ذکر است که بنده فرادرمانگر هستم و این کار رو فقط برای تشکر از خداوند انجام میدم.

شما هم برای پدر من دعا کنید تا به زودی سلامتیشون برگرده.

زلال که باشی آسمان در توست

baraayehoo — Wed, 02 Dec 2009 14:12:51 GMT

به نام نور

پرسيدم:

چطور ، بهتر زندگي کنم ؟

با كمي مكث جواب داد :

گذشته ات را بدون هيچ تأسفي بپذير ،

با اعتماد ، زمان حالت را بگذران ،

و بدون ترس براي آينده آماده شو .

ايمان را نگهدار و ترس را به گوشه اي انداز .

شک هايت را باور نکن ،

زندگي شگفت انگيز است ، در صورتيكه بداني چطور زندگي کني .

پرسيدم ،

آخر .... ،

و او بدون اينكه متوجه سؤالم شود ، ادامه داد :

مهم اين نيست که قشنگ باشي ... ،

قشنگ اين است که مهم باشي ! حتي براي يک نفر .

كوچك باش و عاشق ... كه عشق ، خود ميداند آئين بزرگ كردنت را ..

بگذارعشق خاصيت تو باشد ، نه رابطه خاص تو با کسي .

موفقيت پيش رفتن است نه به نقطه ي پايان رسيدن ..

داشتم به سخنانش فكر ميكردم كه نفسي تازه كرد وادامه داد ... :

هر روز صبح در آفريقا ، آهويي از خواب بيدار ميشود و براي زندگي كردن و امرار معاش در صحرا ميچرايد ،

آهو ميداند كه بايد از شير سريعتر بدود ، در غير اينصورت طعمه شير خواهد شد ،

شير نيز براي زندگي و امرار معاش در صحرا ميگردد ، كه ميداند بايد از آهو سريعتر بدود ، تا گرسنه نماند .

مهم اين نيست كه تو شير باشي يا آهو ... ،

مهم اينست كه با طلوع آفتاب از خواب بر خيزي و براي زندگيت ، با تمام توان و با تمام وجود شروع به دويدن كني ..

به خوبي پرسشم را پاسخ گفته بود ولي ميخواستم باز هم ادامه دهد و باز هم به ... ،

كه چين از چروك پيشانيش باز كرد و با نگاهي به من اضافه كرد :

زلال باش ... ،‌ زلال باش .... ،

فرقي نميكند كه گودال كوچك آبي باشي ، يا درياي بيكران ،

زلال كه باشي ، آسمان در توست.

یا علی

لطفا اطلاع رسانی کنید

baraayehoo — Tue, 01 Dec 2009 16:10:18 GMT

به نا م الله تعالی

نظر سنجي سازمان ملل در مورد درج نوروز در تقويم

بين المللي به عنوان يک روز جهاني تا الان فقط 370هزار نفر ثبت کرده اند،

لطفا" petition زیر را امضا نموده

و به دیگر دوستان هم اطلاع دهید

قبل از این که این روز به نام افغانستان یا تاجیکستان ثبت شود.

http://www.petition online.com/ Norouz/

اشتباه من

baraayehoo — Tue, 01 Dec 2009 16:06:59 GMT

به نام خداوند یاری رسان

امروز رفتم بیمارستانی که پدرم بستری بودن تا کپی بخشی از آزمایشها رو بگیرم،

بعد از درخواست راهنمائی از اطلاعات بیمارستان منتظر آسانسور بودم،

به جز من افراد زیادی منتظر آسانسور بودن.

میان این افراد خانم چادری بود که دامن گل گلیش از زیر چادرش بیرون زده بود

پوشش زیر چادرش شبیه به عشایر بود.

چهرش غمگین و خیلی ساکت بود ، بیشتر به نظر میومد توی فکر باشه.

به دلیل ازدحام داخل آسانسور دیگه ندیدمشون تا اینکه همسرش رو در بایگانی دیدم .

خانم هم نیم طبقه پائین‏تر روی صندلی نشسته بود.

در بایگانی گفتن برو آزمایشکاه تا بتونی یک نسخه از جواب آزمایشها بگیری

و باید از طبقه 5 به طبقه یک می‏رفتم.

منتظر آسانسور بودم که مسئول آسانسور بیماران، صدام کرد و گفت بیا با این آسانسور برو،

همزمان با بنده هم این خانم و آقا هم وارد شدن.

به نظر زن و شوهر میومدن. مرد چهره آفتاب سوخته و دستهای پینه بسته‏ای داشت..

به نظر پشتکار فراوانی داشت و مشخص بود اهل تهران نیست.

مسئول آسانسوربهش گفت نمیشه که دنبال دکتر میری بری طبقه به طبقه بگردی ...

مرد رنجور و خسته هم گفت نامه دارم ...

من هم داشتم به این زن و شوهر نگاه می‏کردم و فکر می‏کردم چه خوب شد از ایران نرفتم...

مامان اینا اگر تنها می‏موندن اینقدر مستاصل می‏شدن ..

هر چند پدر و مادرم با سواد و بسیار اجتماعی و موفق هستن

اما توی شرلیط بد احتیاج دارن که یک شخص صبورتر و با حوصله‏تر پیگیری کارها رو به عهده بگیره...

توی همین فکر بودم که رسیدیم طبقه همکف و آقای مسئول آسانسور راهنمائیشون کرد.

من هم رفتم سمت آزمایشکاه و خدا خدا می‏کردم که اینا دیگه بهونه نیارن.

بعد از اتمام کارم تازه فهمیدم چه خبره ... و با کلی شماتت از بیمارستان خارج شدم.

چون باید من کارهاشون انجام می‏دادم ... باید کمکشون می‏کردم لطف نبود بلکه وظیفه فراموش شده بود...

خیلی پشیمونم و نمی‏دونم چطور جبران کنم...! خدا منو ببخشه...

یا علی

جور دیگر باید دید !؟

baraayehoo — Sat, 28 Nov 2009 17:07:18 GMT

به نام خدا

آدم مجبور میشه توی این فضای مجازی بعضی از چیزها رو بگه.

بنده یک اخلاقی دارم اینکه بعضی از اتفاقات پیرامونم را برای هدفم قیچی می‏کنم،

گاهی هم غافل می‏شم و یادم میره عهدم چی بوده.

یکی از چیزهایی که برای خودم حذف کردم ارتباط با آقایون به منظور دوستی هست و ... البته ازدواج نه

به طور کلی اگرکسی بهم پیشنهاد بده که: با هم آشنا باشیم تا بعد ببینیم چی میشه

، یک خط قرمز می‏کشم و بهش می‏گم که من نیستم.

خب طبیعی هست چنین آدمی یک راه جلوش قرار داره

اونم ازدواجه که تا حالا اونی که می‏خواستم پیش نیومده.

استادی دارم که قبلا در وبلاگ ازش صحبت کردم و پروفسور صداش می‏کنیم،

ایشون که بهم اجازه ازدواج ندادن چون می‏گن به عنوان پدرت به کس کسونش نمی‏دم ...

هرچند با هم سر ماوراءالطبیعه خیلی اختلاف نظر داریم و بنده هم گاهی به حرفشون گوش نمی‏دم.

یکی از نمونه‏هاش این که ایشون می‏گن مجبور نیستی حتمن ازدواج کنی،

چون زندگی‏ها خیلی ناموفق شدن و پسرا قدر تو رو نمی‏دونن (تعریف نیست)

بنابراین بهتره دوست باشی و اگر دیدی مناسبتن ازدواج کن.

خب این حرفها هم توی کله من نمیره چون دوستی با پسرا جز وابستگی چیزی نداره

و آخرشم میرن سراغ یکی دیگه خصوصا اینکه فکر می‏کنم اینکار مورد رضای خدا نیست.

از طرف دیگه خانواده بنده اصلا خانواده بسته‏ای نیستن و دوست دارن که ما تنها نباشیم (من و خواهرم)

اگر در این بین پیشنهادی بشه از طرف پسری مبنی بر دوستی و بیرون رفتن برای شام و این قبیل چیزها

و احساس کنم ممکنه هدف خاصی داشته باشه، از طرف من رد میشه

و به خانوادم می‏گم که فلانی زنگ زد و دعوتم کرد و منم گفتم نه..

اینجاس که جیغ مامانم اینا در میاد که دیوانه چرا خودت محدود می‏کنی !؟

و من بدبخت هم باید سرکوفت تحمل کنم تا یادشون بره.

امروز هم یکی از دوستای خوب خانوادگیمون (آقا) زنگ زدن که حال بابا رو بپرسن و بیان منزل عیادتشون ...

بابا اینا هم خونه نبودن و شروع کرد شاکی شدن که چرا شما دو تا دختر به من چیزی نگفتید

و کارای بابا رو خودتون انجام دادید ..

پدرتون عین برادرمه و ال و بل ...

گفت: اون روز که با خانمم خونتون بودیم خیلی نگرانت شدم ... تو چته !؟ چرا اینجوری هستی !؟

منم گفتم: چمه !؟

گفت : اینقدر خودت محدود کردی ... رها شو و قیودت رها کن ...

گفت: اولا مطمئن باش توی جواب کنکورت قبول نمی‏شی چون توی مصاحبه ردت می‏کنن .. پارتی بازیه

دومن بزار رک بهت بگم تو با این ذهنیت تمییزت بعد از ازدواجت بدبخت میشی ،

چون زندگی مثل تصورت نیست ..

سوما نرو دنبال کا و درآمد ... خوش بگذرون

منم چون جای پدرم بود سکوت کردم و چیزی نگفتم

تا اینجا که گفتم: آخه آقای فلانی من خیلی از روابطم بخاطر خوش اومد خدا طرفشون نرفتم

اونوقت برای ازدواجم خدا می‏خواد این بندش تنها بذاره !؟

گفت: این خدا که میگی زن یا مرده !؟ کیه !؟ دیدیش !؟

حالا باید وجود خدا را بهش ثابت می‏کردم ... که دیگه جاش نبود چون اگر قرار بود متوجه بشه تا این سن متوجه می‏شد ...

گفت: تو چشات بستی... چشمها را باید شست جور دیگر باید دید ...

اصلا باید چشات باز کنم بعد خودم بشورم .. (شوخی نیود)

منم مثل این ساده‏ها فکر کردم منظورش از اینکه خوش بگذرون

و طور دیگه زندگی کن یعنی برو دنبال علائقت ...

نگو نه این توی یک فاز دیگست ..

خواستم بگم که من کلی فعالیت به اصطلاح هنری دارم ...

منتظر جواب کنکورم تا ببینم چی میشه که خودش اومد میون حرفم خوشبختانه،

چون قطعن بعد ار منعقد شدن کلامم حتما بهم می‏خندید و می‏گفت خیلی پرتی...

آخرشم آره عزیزم شمارم که دارید بهم زنگ بزن من باید روی تو کار کنم..

چون ایمیلم خانمم هم چک می‏کنه نمی‏تونم از طریق ایمیل باهات صحبت کنم...

من که شمارش ندارم ... یعنی محل کار پدرم و دفتر تلفن منزل هست که عمرن تماس نگیرم ...

اما بعد از این تماس ... خدمت خدا عرض کردم خدا چیه جریان !؟

عالم آدم جمع شدن بگن اشتباه کردی؟

در حالیکه شرایطش داشتی بخاطر خدا خودت قاطی این مشائل دست پا گیر جامعه نکردی !؟

اگر نکردم فقط به این دلیل بوده که نخواستم خدا رو فراموش کنم..

چون وقتی قرار باشه منتظر شخصی، دوست پسری معشوقی باشم از روی خدا خجالت می‏کشم

آخه در اون زمان منتظر خدا نیستم...

گاهی می‏گم این شیطانه که داره اینا رو توی گوشم می‏خونه !؟

توی این دنیا چی ارزش داره !؟ دنبال پول بودن بلف زدن !؟ ا

ینکه چند تا دوست پسر داشته باشی یا چندتا دوست دختر !؟

من فقط در مورد خودم به خودم رابطه با پسرها رو به منظور دوستی توصیه نمی‏کنم ...

با همکار، هم دانشکده‏ای مشکلی ندارم،

اما اگر رابطه از چارچوب خارج شه سعی می‏کنم در صورت غیرقابل کنترل بودن خارج شم،

شایدم این افکار رو مبلغان دین توی سرمون کردن... نمی‏دونم!

این آقا که ازشون گفتم کاپیتان کشتی بودن و الان بازنشسته هستن ...

در انگلیس زندگی می‏کنن و الان ایران هستن ... شاید این فرهنگ اون فضاست ...

بعد ار این تماس داشتم به کلم بروکلی که توی دستام بود و برای خوردن آماده کرده بودم نگاه می‏کردم ...

به خواهرم گفتم به نظرت چقدر این کلم زیباست !؟ خالقش چقدر باسواده !؟

من به حرف قرآن گوش کنم یا به حرف آدمهایی که قدرت ندارن پلک زدنشون متوقف کنن !؟

من ظاهرم مثل بقیه دختراست ... نه بی قیدم نه سفت و سخت فقط بر اساس ظاهر اسمم بد در رفته ...

دوستای چادری من با چندین پسر ارتباط دارن ... براشون فرق نمی‏کنه که کیه !؟

مدرکش ... سنش ... تقوی... فقط با هم باشیم!

خیلی گیج شدم و نمی‏دونم این حرفها نشونست که یعنی کارم درسته یا غلطه!؟ دارم امتحان می‏شم !؟

یا علی

رنجش

baraayehoo — Wed, 25 Nov 2009 13:08:25 GMT

به نام خدا

روزی سقراط حکیم مردی را دید که خیلی ناراحت و متآثر است،

علت ناراحتی اش را پرسید.پاسخ داد:

در راه که می آمدم یکی از آشنایان را دیدم.سلام کردم.

جواب نداد و با بی اعتنایی و خود خواهی گذشت و رفت

و من از این طرز رفتار او خیلی رنجیدم.

سقراط گفت: چرا رنجیدی؟ مرد با تعجب گفت:

خوب معلوم است که چنین رفتاری ناراحت کننده است.

سقراط پرسید: اگر درراه کسی را می دیدی که به زمین افتاده

و از درد و بیماری به خود می پیچد

آیا از دست او دلخور و رنجیده می شدی؟

مرد گفت: مسلم است که هرگز دلخور نمی شدم .

آدم از بیمار بودن کسی دلخور نمی شود.سقراط پرسید:

به جای دلخوری چه احساسی می یافتی و چه می کردی؟

مرد جواب داد: احساس دلسوزی و شفقت

و سعی می کردم طبیب یا دارویی به او برسانم.

سقراط گفت: همه این کارها را به خاطر آن می کردی

که او را بیمار می دانستی

آیا انسان تنها جسمش بیمارمی شود؟

و آیا کسی که رفتارش نا درست است روانش بیمار نیست؟

اگر کسی فکر و روانش سالم باشد هرگز رفتار بدی از او دیده نمی شود؟

بیماری فکری و روان نامش غفلت است

و باید به جای دلخوری و رنجش نسبت به کسی که بدی می کند و غافل است دل سوزاند و کمک کرد

و به او طبیب روح و داروی جان رساند.

پس از دست هیچ کس دلخور مشو و کینه به دل مگیر

و آرامش خود را هرگز از دست مده

و بدان که هروقت کسی بدی می کند

در آن لحظه بیماراست.

یا علی

وزارت بهداشت و تزلزلهایش

baraayehoo — Tue, 24 Nov 2009 06:31:18 GMT

به نام خدا

آبان ماه بود که آزمون شرکت کردم، و اواخر شهریور وقت ثبت نام بود.

گذشته از بدقولیشون برای تاریخ ثبت نام، وزارت بهداشت ظرفیت رشته بنده رو اعلام کرد:

4 نفر تهران 2 نفر اهواز. باعث تعجب ما شد،

چون هیچ وقت اهواز در این مقطع دانشجو نمی‏گرفت...

خلاصه بعد از اتمام وقت ثبت نام وزارت خونه اعلام کرد:

بعضی از رشته‏ها تغییر ظرفیت داشتن و دیدم که رشته بنده ظرفیتش شده 4 نفر و فقط هم تهران ..

دیوانه‏ها الان اعلام کردن سه نفر ...

اواخر این ماه نتایج مرحله یک که دو برابر ظرفیته اعلام میشه و مصاحبه میشن ...

گمان کنم وقت مصاحبه بگن برین خونه‏هاتون اصلن کی گفته ما دانشجو می‏پذیریم!!!

چقدر آخه تزلزل توی تصمیم‏گیری شوراهای یک وزارت خونه هست !؟

هر دم از این باغ بری می‏رسد.

نکته جالبتر اینکه باز وزارت خونه یک فراخوان جذب هیئت علمی داده بود که جغرافیایی بود.

بنده هم مدارکم و به دانشگاهی ارسال کردم که در غرب کشور بود ...

بعد از چند ماه که اردیبهشت 88 بود زنگ زدن بیائین اینجا ببینیمتون،

ما هم گفتیم چشم و رفتیم . یک ساعت اونجا کار داشتیم

که کارشون هم پر کردن فرم و سوالهای اجغ وجغ بود.

بعد از تموم شدن کارمون برگشتیم تهران و هی منتظر که آخر اینا کی رو می‏خوان...

که باز شهریور 88 تماس گرفتن و نامه‏ای از طرف دانشگاه فرستادن که:

سرکار خانم معید بازم مدارک ارسال کنید.

زنگ زدم بهشون که آقا جریان چیه !؟

گفتن: فرم‏های وزارت خونه عوض شده و باید از نو شروع کرد و دوباره پر کنید !

هنوز منتظریم و کماکان نیرو نگرفتن ..

من نمی‏دونم اینا کاغذ چک نویس می‏خوان درست کنن .. چشونه !؟

بازی درآوردن ....

در حالی که چند آیتم اون فرم حذف شده بود و چیزی اضافه نشده بود

جز شرح حالی از خودتون.

آدم می‏مونه اینا چطور فکر می‏کنن.

یا علی

_{پی‏نوشت1: این بلاگفا هم رسما قاطی کرده، باید اسباب کشی کرد جای
دیگه.}

_{پی‏نوشت2: موزیک وبلاگ تغییر کرده، حتمن گوش کنید.}